Over het Project Oeganda

Projecten die nu lopen in Soroti...

1) Twee opvanghuizen...

Het runnen van 2 huizen met kinderen die opgevangen worden. Het eerste huis, schuilplaats van vrede, herbergt jonge en vaak zieke kinderen. Ze verblijven daar een stuk tijd en gaan daarna volgens afspraak weer terug naar de familie.
Er is tijdens hun verblijf contact met de locale gezondheidszorg en voogdijraad. Sommige kinderen knappen op, anderen blijven langer dan gepland omdat dat nodig is, sommige halen het niet en zijn te ziek en sterven.
Er wordt dan geholpen met de begrafenis en nazorg bij de familie.

In het 2^e huis, schuilplaats van hoop, verblijven de oudere kinderen, allemaal HIV positief en vaak met een ernstig verwaarloosde achtergrond. Zij slikken AIDS remmers, gaan gewoon naar school en dromen over hun eigen toekomst. Alle kinderen worden in een liefdevolle omgeving opgevangen en begeleid naar een stukje zelfstandigheid.
Deze huizen bieden tevens aan een aantal mensen een stukje werkgelegenheid. En ook de locale economie wordt door deze huizen gestimuleerd.

Er worden nu plannen gemaakt om dit concept uit te breiden en meer kinderen hier kortere tijd op te vangen en ze te laten wennen aan medicijngebruik, hen warmte en liefde te laten ervaren en ze weerbaar te maken om op eigen benen te staan richting beroepsonderwijs.

2) Huisbezoek...

Kinderen die weer terug gaan naar hun familie krijgen regelmatig huisbezoek vanuit Amecet.
Tijdens zo'n huisbezoek wordt de situatie van het kind beoordeeld. Ook is er ruimte voor andere zaken, het helpen met kleine projecten zoals wat zaaigoed, meel of suiker, medicijnen en het ingaan op andere hulpvragen.

AMECET N'AINAPAKIN
"SCHUILPLAATS VAN VREDE"

SOROTI, OEGANDA

soroti_map In het noordoosten van Oeganda ligt Soroti. Aan de weg van Soroti naar Lira ligt het kinderhuis Amecet N'ainapakin (Schuilplaats van vrede).
Hier worden voor kortere of langere tijd kinderen opgevangen. Vaak zijn het weesjes, vaak hebben ze AIDS.
In een sfeer van liefde en aandacht worden de kinderen weer kind, maar soms is het ook te laat.
Maar ook hier geldt een basisgedachte: Ieder kind is een geliefd schepsel van God!
Els van Teijlingen werkt al meer dan 20 jaar voor de organisatie Jeugd met een Opdracht.
De laatste 6 jaar in Oeganda. Zij zag dat er bij de opvang en begeleiding van aids-patiënten, een groep tussen wal en schip dreigde te raken.
De weeskinderen met AIDS.
Zij is gaan dromen en bidden, in 2000 werd een stuk grond gekocht en in 2001 werd begonnen met de bouw van het kinderhuis
In december 2001 kwam het eerste kindje. Nu is het kindertehuis uitgebreid met een staf gebouw zodat er plek voor meer kinderen, totaal zo'n 20 plaatsen.
"Het begon met een meisje wat door een oom letterlijk "dood ding"werd genoemd", zegt Els.

Ik kon dat beeld niet loslaten. Nu staat het huis er, we hebben een mooi complex, een speeltuintje, we geven de kinderen een mooie tijd.
Ik vergelijk ze wel met de bloem "Morning Glory", we hebben ze ook in de heg groeien hier.
Het zijn bloemen die maar 1 dag bloeien, maar ze zijn schitterend. Zo zijn de meeste kinderen ook AIDS.
"Je weet dat ze maar kort leven, maar ze zijn in Gods ogen schitterend, en wij mogen ze dat laten merken..".

Els van Teijlingen werkt nog steeds van uit Jeugd met een Opdracht.
Via giften kan ze een staf van Oegandese mensen in dienst hebben en ook een aantal vaste werknemers, een kokkin, tuinman,
wasvrouw en handwerklieden wanneer dat nodig is.
Zo zorgt Amecet ook een voor stukje werkgelegenheid in een land waar een gemiddeld inkomen 25 Euro per maand is.
Zorg voor de kinderen is de eerste prioriteit. Via huisbezoeken komen de kinderen binnen, soms worden ze via via gebracht of er van op de hoogte gesteld.
De lichamelijke conditie is dan meestal slecht en vaak blijkt dat de kinderen inderdaad AIDS hebben.
Medicijnen tegen deze ziekte zijn er niet, AIDS remmers veel te duur of niet te krijgen.
Maar met wat medicijnen en een goede samenwerking met de plaatselijke kliniek kan er toch heel wat hulp geboden worden.

"Het mooiste is dan als ze voor het eerst weer lachen, als ze zich weer veilig en geborgen voelen"