De Figurant

AMECET N'AINAPAKIN
"SCHUILPLAATS VAN VREDE"  

SOROTI, OEGANDA 
 

In het noordoosten van Oeganda ligt Soroti. Aan de weg van Soroti naar Lira ligt het kinderhuis Amecet N'ainapakin (Schuilplaats van vrede).
Hier worden voor kortere of langere tijd kinderen opgevangen. Vaak zijn het weesjes, vaak hebben ze AIDS.
In een sfeer van liefde en aandacht worden de kinderen weer kind, maar soms is het ook te laat.
Maar ook hier geldt een basisgedachte: Ieder kind is een geliefd schepsel van God!
Els van Teijlingen werkt al meer dan 20 jaar voor de organisatie Jeugd met een Opdracht.
De laatste 6 jaar in Oeganda. Zij zag dat er bij de opvang en begeleiding van aids-patiënten, een groep tussen wal en schip dreigde te raken.
De weeskinderen met AIDS.
Zij is gaan dromen en bidden, in 2000 werd een stuk grond gekocht en in 2001 werd begonnen met de bouw van het kinderhuis
In december 2001 kwam het eerste kindje. Nu is het kindertehuis uitgebreid met een staf gebouw zodat er plek voor meer kinderen, totaal zo'n 20 plaatsen.
"Het begon met een meisje wat door een oom letterlijk "dood ding"werd genoemd", zegt Els.

Ik kon dat beeld niet loslaten. Nu staat het huis er, we hebben een mooi complex, een speeltuintje, we geven de kinderen een mooie tijd.
Ik vergelijk ze wel met de bloem "Morning Glory", we hebben ze ook in de heg groeien hier.
Het zijn bloemen die maar 1 dag bloeien, maar ze zijn schitterend. Zo zijn de meeste kinderen ook AIDS.
"Je weet dat ze maar kort leven, maar ze zijn in Gods ogen schitterend, en wij mogen ze dat laten merken..".

Els van Teijlingen werkt nog steeds van uit Jeugd met een Opdracht.
Via giften kan ze een staf van Oegandese mensen in dienst hebben en ook een aantal vaste werknemers, een kokkin, tuinman,
wasvrouw en handwerklieden wanneer dat nodig is.
Zo zorgt Amecet ook een voor stukje werkgelegenheid in een land waar een gemiddeld inkomen 25 Euro per maand is.
Zorg voor de kinderen is de eerste prioriteit. Via huisbezoeken komen de kinderen binnen, soms worden ze via via gebracht of er van op de hoogte gesteld.
De lichamelijke conditie is dan meestal slecht en vaak blijkt dat de kinderen inderdaad AIDS hebben.
Medicijnen tegen deze ziekte zijn er niet, AIDS remmers veel te duur of niet te krijgen.
Maar met wat medicijnen en een goede samenwerking met de plaatselijke kliniek kan er toch heel wat hulp geboden worden.

"Het mooiste is dan als ze voor het eerst weer lachen, als ze zich weer veilig en geborgen voelen"

Amecet wil niet alleen maar kinderen permanent opnemen.
Als de familie, naar goed Afrikaans gebruik, in staat is voor het opgeknapte kind te zorgen, wordt het kind weer naar de familie gebracht.
Vanuit Amecet blijft er dan nazorg d.m.v. huisbezoeken, wordt er hulp geboden middels voedselpakketten,
medicijnen en soms practische steun in de vorm van het land laten ploegen, zaaigoed geven.
Dit laatste komt vooral voor bij Oma's die vaak arm en zwakker zijn en toch de zorg hebben voor kleinkinderen.
Vanuit Amecet is hiervoor een speciaal project gestart: ":Oma's voor Oma's.
Dit werk draait geheel op gebed en giften. Els en haar staf hebben geen loon, maar leven van giften.

 Giro 3238 t.n.v. Stichting de Figurant te Goes m.v.v. Amecet Soroti

Giro 3171003 t.n.v. Stichting Jeugd met een Opdracht, Heerde m.v.v. Amecet Soroti
Twee impressies van een bezoek aan Amecet:

 

Sommigen op de vlucht
Met alles wat ze mee konden nemen bij zich,
op hun hoofd, op de fiets, bungelend op hun rug
een ander drijft de koeien voort
naar de markt, van de markt,
naar huis om eten te koken of de was te doen
allemaal onderweg...
donkere gezichten kijken verbaasd en glimlachend naar mij,
vragen mij hoe het gaat
In de kerk aan de kant van de weg
klinkt gezang,
mensen klappen ritmisch mee,
zingen vanuit hun ziel, hun tranen en hun lach zijn voelbaar
ik slik mijn tranen weg en mag mee beleven...
terug op de weg, Lira road
mensen springen in de greppel om hun leven te behouden
een bus raasd met 120 kilometer per uur voorbij
dan ga je toch bijna vanzelf geloven als je daar mee reist?
Kinderen zeulen met nog kleinere kinderen
Een oude vrouw zoekt haar verdwenen kleinkind
Verderop hoor ik het monotone hakken in het hout om 's avonds wat brandstof te hebben
Het is... een kind van 8 jaar.
Een vrouw met een zware jerrycan vol water op haar hoofd spreekt me aan
En vraagt of ik "gered" ben door de Heer,
Ik knik ja, zij lacht met haar hele gezicht en wenst me Gods zegen
(zou er levend water in haar jerrycan gezeten hebben?)
van de vroege morgen tot na zonsondergang
gaat de bonte stoet mij voorbij...
ze lachen, praten, schelden de ongehoorzame ossen uit...
ik voel me westers, ik voel me zwak.
Met een reisverzekering, mijn GGD instructies en de euro's in mijn achterzak
ik ken amper mijn drie verschillende pincodes uit mijn hoofd
en hier trekken mensen voorbij die zoveel dichter bij het (over)leven staan dan ik,
die mij zoveel te vertellen hebben over het leven.

(Liraroad is een weg vanuit Soroti (Oeganda) naar het noorden, naar Lira)

Kerkdienst in Oeganda

Het is 8 uur in de morgen. De dienst is al begonnen. Engelstalig deze keer. 
Straks om ongeveer 10 uur, in Afrika kan het ook 10.30 of 10.45 zijn...) is er nog een dienst in de eigen streektaal.
Mensen zingen, vol overgave. De rijen in de slecht verlichte kerk zijn vooraan al vol, achterin is er nog plaats.
Een keyboard begeleid de zang, een voorzanger zet in en een koor deint mee op het ritme.
De muzikant zoekt even de toon en speelt er meeslepend op in...
Ondertussen wordt de basgitaar rustig gerepareerd om even later, na eerst nog gestemd te zijn, mee te dreunen.
Een ander koortje komt binnen en zingt twee liedjes. Nog een drietal koortjes volgen.
De gasten worden welkom geheten. Ze mogen gaan staan, krijgen zelfs het woord.
Een man verteld gevlucht te zijn uit zijn kleine dorpje voor de rebellen. Hij heeft bijna alles achter zich moeten laten maar dankt God dat hij nog leeft.
De gemeente valt bij en God krijgt de eer.
Inmiddels zijn nu ook de achterste rijen volgelopen en worden hier en daar kinderen van de banken weggestuurd om volwassenen te laten zitten.
Dat is ook een interpretatie van "Laat de kinderen tot mij komen..."

De kerk ruikt anders. Doordeweeks wonen er vluchtelingen in, ze zijn nu even naar buiten verhuisd voor een morgen.
Iemand hangt buiten de was te drogen. De kerk heeft iets menselijks.
Geen pepermunt of after shave, maar gewoon, zweet, een etenslucht, in een hoek zelfs een beetje een urine geur.
Maar God wordt geprezen op deze zondag, Hij is de Vader van deze mensen, hun Vriend, hun Heiland.
Sommige vrouwen zitten op de grond, op een matje. Iemand geeft haar kind de borst.
Het zingen is een soort vraag en antwoord spel tussen de voorzanger en gemeente.
Een half uur lang worden drie akkoorden gespeeld maar ze worden eindeloos gevarieerd.
Met klappen, tweede stemmen, dat speciale Afrikaanse hoge ‘gegil'...hard en zacht.
De pastor komt naar voren en houdt zijn toespraak. Wat opvalt is dat mensen hem steunen, ze willen dat hij namens God goede dingen zegt.
Je voelt als het ware de support van de gemeente richting de voorganger.
Niet een kritische houding, zo van: nou mannetje, zie mij maar eens te boeien heden morgen...
Nee, men staat open voor zijn verhaal. In het midden van zijn betoog gaat hij over in het zingen van een lied wat zijn preek onderstreept.
Het koor haakt gelijk aan en ook de gemeente valt in.

Twee jongens in de bank voor mij zitten te slapen, dat is gelukkig ook een 'universeel' kerkgebeuren.
Het doet mij terug denken aan een goede vriend in Goes, die ook meestal in slaap sukkelt tijdens de te lange preek.
Maar hij zegt altijd glunderend dat het in de bijbel staat...God geeft het zijn beminden immers in de slaap!

Er wordt weer gezongen, we zijn ver over tijd. Maar deze hele kerk is zwanger van Gods Evangelie.
In het eindgebed, geleid door een broeder, wordt gebeden voor de stad, het land in moeilijke tijden.
De voorbidder huilt in zijn gebed en roept het uit naar God. De psalmen komen voor mijn ogen tot leven.
Op weg naar buiten schuifel ik mee, bij de deur gaat het extra langzaam.
De mensen van de streektaaldienst komen al naar binnen.
Het koor ook al, nieuwe liederen in een nieuwe taal klinken al weer enthousiast vanaf het podium...
Ik loop gezegend naar buiten. Mensen wensen mij het beste. Ik zal iets van hun warmte mee nemen naar onze kerken.
Vaak zijn die nog veel mooier aangekleed, loopt het allemaal net iets beter georganiseerd...
De preek minstens 10 keer doorgedacht en van een hoog Huub Oosterhuis gehalte.
Bovendien zijn we ook veel eerder buiten, maar...

Wilt u meer informatie over dit werk:

Amecet N'ainapakin, Els van Teijlingen, P/o Box 792, Soroti, Uganda
Contactpersoon in Nederland:

Stichting de Figurant
P/a Hornikswei 69
4464 AT Goes
0113-216505
E-mail: info@defigurant.nl

Uw (belastingaftrekbare) giften zijn welkom op: Giro 3238

Theo van Teijlingen