De Figurant

Hallo allemaal,Inmiddels is het alweer een tijdje geleden dat ik een weblog heb geplaatst en in de tussentijd is er een hoop gebeurd.Vorige week woensdag is er een nieuw kindje gebracht 'Rukia'.Haar vader kwam haar hier brengen, nadat hij van Amecet had gehoord van mensen die hier werken.Rukia was ernstig ondervoed. Ze is acht maanden oud en weegt maar 3 kilo.Haar moeder is een maand na de geboorte van Rukia overleden aan kanker en de oma had aangeboden om voor Rukia te zorgen.Omdat de vader een drukke baan heeft en nog 2 andere kinderen, kon hij niet ook nog voor een baby zorgen.Uiteindelijk is Rukia naar haar oma gegaan en haar vader zegt haar regelmatig opgezocht te hebben.Hij gaf de oma dan geld om eten voor Rukia te kunnen kopen.Het is een tijd goed gegaan en de laatste keer zag ze er zo slecht uit, dat hij haar weg heeft gehaald bij de oma.Uiteindelijk bleek ook dat de oma het geld voor Rukia in haar eigen marktkraam heeft gestopt!Inmiddels gaat het goed met Rukia!Ze huilde erg veel in het begin en dat was niet alleen van de honger, maar ook van eenzaamheid.Ze heeft veel liefde en warmte nodig en wij proberen haar dat zoveel mogelijk te geven.Polly heeft inmiddels haar tweede chemo gehad en naar omstandigheden gaat het eigenlijk heel goed met haar.Ze is wel veel moe en heeft weinig energie, maar ze speelt nog wel met de andere kinderen en lacht nog veel!Morgen gaat ze voor de 3e chemo en volgens een verpleegkundige hier gaan ze zich na een 3e vaak slechter voelen.We blijven hopen en bidden voor Polly dat dat bij haar niet het geval is!Ook is er een ander meisje gebracht 'Rose'.Rose is een meisje van een tweeling en samen hebben ze hier al na de geboorte een aantal maanden gezeten.Uiteindelijk konden ze weer terug naar de moeder en alles ging goed.Vorige week kwam de moeder om Betty (het andere meisje) te brengen, want ze at niet goed enz. Uiteindelijk blijkt dat ze meer van Rose houdt dan van Betty, omdat Betty een meisje is met het syndroom van down.Ik weet niet het hele verhaal, maar uiteindelijk is besloten om Rose voor 2 weken hier te houden, zodat de moeder haar aandacht alleen kan en hoeft te geven aan Betty.Ik denk alleen niet dat het gaat werken, want als Rose over 2 weken weer terug is zal het waarschijnlijk gewoon weer gaan zoals het ging.Afgelopen week is er een meisje hier overleden 'Rehema' Ze staat ook nog op een aantal foto's volgens mij.Rehema was een ontzettend leuk en vrolijk kind wat altijd over de veranda kroop en vaak ook even op schoot kwam zitten.Afgelopen zondag kreeg ze hoge koorts en ben ik haar op malaria gaan testen.Helaas had ze malaria en de koorts wilde niet meer zakken.Ze kreeg medicijnen voor de malaria, maar spuugte alles meteen weer uit.Zo hield ze ook geen vocht vast.Ook had Rehema 2 hartkleppen die niet goed werkten en een hoge bloeddruk, dus vroeg of laat zou dat haar fataal worden.Nu was haar tijd en voor haar is het goed. Ze heeft het nu veel beter.Ik vond het wel even heel moeilijk om te zien enz, maar ik heb er wel vrede mee, want het is echt veel beter voor haar.We hebben haar diezelfde dag nog naar de ouders terug gebracht en Els heeft daar nog het een en ander over Rehema verteld.Uiteindelijk zijn wij weg gegaan en hebben de ouders haar begraven.Ik moet nu echt gaan stoppen, anders wordt het nog een heel boekwerk.Thanks again voor alle lieve en leuke reacties!!!

De plaatselijke fanfare had al vaker de aandacht getrokken van onze onderwijzeressen, waarvan er immers 2 een blaasinstrument bespelen.

Bij de triomftochten van de geslaagden, op de laatste schooldag, traden ze op in de stoet.In het plaatselijke park, dwz een groot open grasveld met hier en daar een boom, zijn ze bijna iedere avond aan het repeteren bij de grote mangoboom. Elsbeth en Joke hebben contact gelegd en de jongens wilden hen wel eens horen. Op dinsdagavond met de instrumenten er naar toe, wij ook mee.De jongens lezen geen van allen noten. Ze spelen op het gehoor. Elsbeth had nog een eenvoudig muziekboek meegenomen, maar de interesse was matig.

De leider , die even later kwam, speelde een thema voor en onze juffen en de eigen muzikanten speelden daarna de mars mee. Het was leuk hoor, zo in het avondlijke park. Het verschil tussen de nederlandse blinkende instrumenten en het doffe koper van de Sorotifanfare viel op in het late zonlicht. We zaten in het gras en luisterden tot Els ons kwam halen.

Bij Simon thuisgeweest om zijn tuin te bekijken.Nu dat was de moeite waard.Een grote oppervlakte met zwaar beladen sinaasappelbomen. Grote navelsinaasappels, nog niet rijp, maar de takken buigen al behoorlijk. Verder mais, casave en zoete aardappels. Het loof van de zoete aardappel ziet er heel anders uit, maar de aardappels worden wel in kleine bergjes gekweekt, net als onze aardappels. Er liepen verschillende kippen met kuikentjes, de varkens waren net verkocht. 'sMorgens voor hij in Amecet begint heeft Simon al heel wat gedaan in de tuin. Vaak is hij 'savonds ook weg voor Amecet. Josephine, zijn vrouw, werkt ook bij Amecet en staat daarna op de markt.

Twee oudere neefjes zijn thuis om  de kinderen op te vangen (2 kleuterschool en 1 lagere school)

Er loopt en sollicitatieprocedure voor 3 nieuwe verzorgsters. Er zijn heel veel aanmeldingen. Werken in Amecet is aantrekkelijk: 8 urige diensten,(andere banen 12-urige werkdag),1 vrije dag/ week (bij de supermarkt e.d. geen vrije dag),goede kost en inwoning. Er zijn ongeveer 12 uitgenodigd voor een gesprek. Ongehuwde vrouwen die intern komen wonen en dus ook avonddiensten kunnen doen. De geselecteerden hebben een dag en een tijd gekregen dat ze verwacht worden. Verbazend:Een komt 2 uur later, van een ander hoor je niets, anderen komen een dag later of 'smiddags, terwijl de morgen afgesproken was. Bij ons zou je baan toch direct verkeken zijn. Hier krijgen ze een reprimande van Els en een nieuwe afspraak. Als Simon soms beschikbaar is (omdat een ander niet kwam) kan het gesprek  alsnog doorgaan. Bijna niemand was op tijd, wel was ieder keurig gekleed, maar ook niet ieder had de gevraagde papieren (brief LOC.1 en brief pastor of kerkleider). Maar dan mag je ze een dag later komen brengen.

Drie dames zijn door de selectie gekomen en werken nu mee. Er heerst een zeker perfectionisme in huis, om het de nieuwe goed te leren.

Ze doen wel hun best maar komen zomaar om half acht voor de nachtdienst die om 6 uur begint. De B-dienst is er dan nog wel tot 9 uur,maar het is ook spitsuur: de maaltijd, "singing time", "potty time", uitkleden, wassen, in nachthemdjes film kijken of voorlezen. Medicijntijd, beker warme melk, en dan wordt ieder kind  naar bed gebracht,met ieder apart een avondgebedje, het muskietennet naar beneden en sommigen moet je nog even bij blijven tot ze wegdommelen (verlatingsangst) , terwijl ondertussen ook de voedingstijden van de kleine en zieke baby's doorgaan. Ook hebben we nu een 18-jarige zieke (Anthony) uit het andere huis. Hij logeert tijdelijk hier omdat we hier het zuurstofapparaat en andere  medische spullen hebben.

Er wordt vooruitgang geboekt. Julius kan staan met zijn benen iets wijd en zijn armen als vleugels en een triomfantelijk gezicht erbij van "kijk mij eens" De eerste keren overkwam het hem meer en schrok hij als hij merkte dat hij niemand vast had. Nu oefent hij steeds,maar de klad komt erin omdat ze hem dan iets(banaan) voorhouden wat hij wil pakken. Dan verliest hij het evenwicht en gaat weer op handen en voeten verder.

Patrick wappert vrolijk door de dag. De tuinman duwt hem op het fietsje, hij helpt de plantjes water gieten. Patrick begroet je blij en duikt met zijn hoofd in je rok als hij je ziet. Maar hij kan ook op zo'n  klagelijke manier "auntie"(tante) roepen dat je daaraan al weet dat we naar de badkamer gaan.

Daar aangekomen wordt eerst het toilet doorgespoeld (1 van de hoogtepunten)Aan het kruis van zijn broek zie ik dat de reden van dit uitstapje al gepasseerd is.Ik ben erbij om de broek uit te trekken en dan heeft hij zelf een opstapbankje om op de wc te klimmen. Hij houdt zich stevig vast aan de rand en kan nog meer plassen, keurig in de pot. Heeft ook even geduurd voor hij goed kon richten en nog is het vaak meer geluk. Weer doorspoelen, maar dat doet de wc niet zo gauw. De spoelbak is nog lang niet vol. Dit is moeilijk te accepteren.Maar dan komt het volgende hoogtepunt: het handen wassen. Bankje naar de wasbak en de kraan open en dan met zeep onder de kraan.Ik kan rustig even droge broeken gaan zoeken, Patrick is nog lang niet klaar.

James knapt zienderogen op.Hij wordt sterker, drinkt meestal zelf, en heeft naar mij gelachen! De voedingssonde en de infuusnaald zijn eruit. Het is vervelend dat hij nog steeds wat koorts houdt.Maar het is zo'n heel ander kind nu!

David, roepnaam Daudy, is afgelopen zaterdag geboren en direct (in doeken gewikkeld) bij ons gebracht. 5^e kindje, erg snelle bevalling thuis, (kliniek was gepland)en nabloeding die niet onder controle was te krijgen. Moeder is overleden, Daudy heeft nog geen voedsel gehad. Een grote familie komt hem brengen, ooms(militairen) en tantes, in 2 eigen auto's.

2650 gr. De navelstreng wordt behandeld, hij wordt gewassen en krijgt mooie babykleertjes aan. Op maandag komt zijn eigen vader hem bezoeken. Een belangrijke militair met bodyguard, sjieke auto met legerembleem, die druk was met een UN-missie in Ivoorkust, maar nu voor het overlijden van zijn vrouw toch verlof heeft. Hij ziet zijn zoon, een mooi kind en wil gelijk maar even achter tbc-vaccinatie aan. Dat moet voor 12 uur in het ziekenhuis, maar dit is duidelijk een belangrijk man die niet tegengehouden wordt door zulke regels.Josephine met Daudy en vader,ooms en body-guard naar het Soroti hospital.

De moeder van Rose en Betty komt iedere zaterdag langs met de tweeling. Dan worden ze gewogen, er wordt gevraagd hoe het gaat en ze krijgt akuma,suiker en zeep mee.Ze zorgt goed voor de kinderen. Dan gaat ze weer: Rose op de rug, Betty op haar arm.

Judith is een dikkertje geworden. Te dik zouden ze in nederland op het bureautje zeggen.Maar hier gaat flink suiker in de pap en in de melk. Bij de eerstvolgende diarreeziekte kan wat reserve geen kwaad.

Tijdens het douchen zag ik een kleine pad in de badkamer, wanhopig op zoek naar de uitgang. De deur zat op de knip en de kier daaronder was te smal voor het padje.Ik begreep niet hoe hij zo schromelijk verdwaald kon zijn, om hier vruchteloos op de kille tegels rond te springen. Om hem  te helpen, pakte ik hem, toen ik klaar was, voorzichtig in mijn handen, zonder te knijpen. Ik voelde de kleine kriebelpootjes zich krachtig afzetten in mijn hand. Uit  het raam van de gang liet ik hem in het gras springen. Zie ik een paar dagen later weer zo'n padje in de badkamer, het leek wel dezelfde, maar padden lijken op elkaar. Zelfde procedure na afloop weer in het gras.

Volgende dag,kijk ik goed rond en ja hoor, het is beslist hetzelfde padje dat in de hoek van de badkamer op me zit te wachten. Een raadsel hoe hij hier binnenkomt. Alleen het vliegenraampje boven mijn hoofd staat iets open. Zou hij langs de muur omhoogklimmen en geregeld dezelfde route nemen? En ben ik onderdeel van zijn route? Ik weet het niet, maar houdt het raampje nu goed dicht en  ben tot op heden alleen in de douche.

Vrijdagmiddag gingen we op huisbezoek bij Lazaro, die 2 weken geleden was thuis gebracht.Els had toen het wipstoeltje, waarin hij een beetje rechtop zat om rond te kunnen kijken,cadeau gegeven. Ze had  gedemonsteerd hoe ze tegen Lazaro lachtte en praatte en hoe hij dan op haar reageerde. Ze had benadrukt dat hij buiten moest zijn, bij de andere kinderen.Laten zien hoe hij met zijn handjes dingetjes aanpakte en terugkeuvelde. Het was een gelukkig mannetje dat we toen afleverden.

We reden het rommelige erf op.De vele vuile kindertjes kwamen naar ons toe. De kleintjes dragen alleen een shirtje of een kieltje. Een 4-jarig jongentje had helemaal niets aan, alleen wat opgedroogde modder. Voor de temperatuur hoef je geen kleren aan, maar vanuit een soort schaamte wil een 4-jarige toch wel een kieltje aan. Lazaro was niet te zien. Moeder repte zich toen ze ons zag komen. Wij hoorden huilen vanuit de hut. Moeder wurmde Lazaro snel in het spijkerbroekje, wat uit Amecet kwam. Ik keek naar binnen.Het muskietennet hing ook in de hut, de lemen vloer was niet geveegd, netzomin als het erf.Lazaro huilde ontroostbaar. Zijn beentje leek hem pijn te doen. Weer gebroken? Zijn shirtje vol zwarte vlekken, vuile handjes en rouwrandjes aan de nageltjes. Hij reageerde niet op Rose of Janneke, die hun best deden hem te troosten en aan het lachen te krijgen. Hij moest geen van zijn anders zo favoriete bananenschuimpjes hebben. Hij bleef ontroostbaar.

Els begon vragen te stellen: waarom niet buiten, hoe vaak werd hij in bad gedaan? De mooie antwoorden van moeder werden geloochenstraft door het uitrlijk van Lazaro zelf. Het wipstoeltje stond bij wat rommel. Daar was in gepoept (en dus niet schoongemaakt.) Het is waar, iedere liter water moet bij een pomp verder weg gehaald worden. Maar er zijn toch grotere kinderen die ze om water kan sturen.

Nogmaals benadrukt dat Lazaro niet in de donkere hut moet liggen en dat we binnenkort weer op bezoek komen. Simon vertaalt alles.Beetje moedeloos weer op de terugweg. Er kunnen tenminste geen kinderen meer bijkomen (sterilisatie door bemideling Amecet) maar verder zal er nog een lange weg te gaan zijn.

De schoolvakanties zijn voorbij na 8 weken . Het is druk op de weg. Je ziet groepjes schooluniformen gaan, sommigen met een pullover, terwijl het hier 30 graden is.Engelse invloeden van vroeger.Ook weer fietsers met trommel en matras achterop.Wij hebben er drie die voor het eerst naar de kleuterschool gaan. Schooluniform van een bruin ruitje met een donkerbruinkraagje en een klein dasje. De jongens ook een bruine broek erbij.Een rugzakje met drinken,een trommeltje en bij Patrick droge broeken.

Voor de eerste keer worden ze met de auto gebracht, de volgende dagen gaan ze om kwart over zeven met de schoolbus mee.Verschillende nieuwelingen komen met hun ouders binnendruppelen. De meesten met blinkend nieuwe schoenen  waar nog niet op gelopen is.Verlegen wat rondkijkend naar de ouderen die al met autobanden rennen of in de draaimolen zitten. Twee leerkrachten zijn er om ze op te vangen, twee anderen komen  te laat. De lokalen moeten nog schoongemaakt en de stoeltjes nog van de tafeltjes af.Er zijn wat werkzaamheden geweest, maar 1 plafond hangt nog naar beneden en het vegen had wel eerder kunnen beginnen dan juist nu, nu er nieuwe ouders komen.

Nadat Els duidelijk heeft gezegd hoe ze daarover denkt tegen het personeel (de scholen vallen ook onder de stichting) verlaten we stilzwijgend de reeds spelende kinderen.

Een telefoontje van de kinderbescherming. Of Els voor 1 nacht een meisje op wil vangen. We rijden gelijk langs het kantoor waar het kind van 7 jaar moe en hongerig op een bank ligt. Kwijtgeraakt in Soroti. Ze komt uit Moroto,kan ze zelf vertellen.Verstaat geen engels.Na enige formulieren gaat ze mee in de auto naar Amecet. Zou het voor 1 nacht zijn?

Vanavond met brussel airlines gebeld om de terugvlucht te bevestigen. Er is hier nog steeds zoveel waarover ik verwonderd of verbijsterd ben. Teveel om overal over te schrijven. Wat zal ik ze missen, die kleine handjes om mijn nek en aan m'n rokken. Ik verlang ernaar om jullie allemaal weer te zien, maar zal even moeten wennen aan de temperatuur in Nederland.

Tot ziens!

Kerstnachtdienst in Oeganda

Mijn zus Els had weer eens een wild idee: Zullen we morgenavond, op de 24e december een kerstnachtdienst organiseren? Ja…leek me wel wat. Ik was slechts een korte tijd bij haar en het werk op bezoek. Maar mij kreeg ze gelijk mee…

Aan de Oegandezen legden we uit wat de bedoeling was. Er waren nogal wat Nederlanders op werkbezoek en die kregen glimmende oogjes bij het idee, zo dat er ook wat kerstschittering was zonder dat er een kerstbal aan te pas kwam. De leiding van het Amun huis, waar de oudere kinderen zitten, twee “plots” verder, gingen ook mee met het idee. En zo kreeg Soroti haar eerste kerstnachtdienst.

Geen sneeuw of ijzel, maar een warme tropische avond. Om 21.30 uur werd de veranda in orde gebracht: snoeren met lichtjes werden opgehangen, kaarsjes ontstoken en de securitylights gingen weer even uit. De honden moesten maar even langer in hun hok blijven, die komen toch ook niet in het kerstverhaal voor. Alle stoelen werden in een grote kring gezet. De kleine kinderen, baby’s lieten we slapen, je moet altijd voorzichtig zijn met het wekken van kerstkinderen, laat ze maar lekker slapen....

Om ons heen was er de tropennacht, het geluid van krekels, muggen, ergens ver weg een party met een te diepe bas. De kinderen van Amun kwamen als wijzen, compleet met waxinelichtje, in een rijtje aangelopen over de pikzwarte liraroad. Als geintje hield ik nog even de poort op het slot, er werd flink aan gerammeld. Ik dacht het idee van “Voor hen was geen plaats, in herberg of stal..”even spontaan te laten beleven, maar natuurlijk, ze waren meer dan welkom. Zo zaten we in een grote ovale kring en zongen de oude kerstliederen begeleid door trompet, dwarsfluit en gitaar.

Het aloude, bekende Lucas evangelie werd gelezen door Anthony. Met zijn heerlijke Oegandees-Engels accent hoor je altijd weer nieuwe aspecten in het kerstverhaal. Er werd een kerstverhaal verteld, een team van YWAM dat ook aanwezig was, bezong in 4 talen Gods liefde voor deze wereld. Het is en blijft toch een hele en internationale onderneming: zo'n reddingsplan voor de mensheid.  De Nederlanders zongen met elkaar  "Ere zij God", wat het goed doet onder de Oegandese sterrenhemel.

Els nam een baby'tje in haar armen en vertelde het verhaal van dit kind. Hij was James genaamd, en leek bijna als stand-in van Jezus te functioneren vannacht. Nee, niet echt, maar je wordt er wel extra bij bepaald als je zingt dat er een kindeke is geboren. James was die morgen door zijn familie gebracht. Drie dagen geleden was zijn moeder doodgebloed in haar kraambed en ook zijn tweelingbroertje. De oma had die morgen het woord gedaan, de vader had er versuft en verslagen bij gezeten. Hoezo kerstfeest??

Els vroeg of we allemaal in onze eigen taal, met onze eigen woorden en stilte wilden bidden voor dit prille en kwetsbare ventje van drie dagen oud. Voor de familie, de vader. Voor dit kind, voor zijn leven, voor vrijwaring van schuld en vloek. En even later steeg er een gebed op vanuit de kerstnachtdienst. Er werd gebeden, gedankt, geloofd. Ook de kinderen van Amun, die als geen ander weten hoe het is om zo in de wereld te staan, baden mee vanuit hun hele hart. Toen werd er weer gezongen van de lof aan God, de vredegroet van engelen voor ons aardbewoners in wie onze lieve Heer een welbehagen heeft. Er werd afgesloten met de zegen en toen waren er de flesjes frisdrank en de eigen gebakken koekjes door de oudere kinderen. Het was nog even prettig onrustig op die veranda in Soroti maar rond 00.45 uur was iedereen toch weer onder het laken en muggennet. Soroti had kennisgemaakt met haar eerste kerstnachtdienst

Ik zal deze nacht niet snel vergeten, één van de kerstnachtdiensten die me lang bij zal blijven! Toen ik in mijn bed lag dacht ik aan de kinderen die we die dag bezocht hadden in de villages, de dorpjes op het platteland. Vrede op aarde...ook voor hen. En net voordat ik in slaap viel hoorde ik in de verte James huilen. Hij had honger! Ja, er zat leven in het ventje en ook kerstkinderen moeten melk hebben...

Arme kalkoen...

Soroti maakt zich op voor kerst. Het is drukker in de stad. Op de markt is het een gedrang van jewelste. In de dorpjes zie je mannen rond de pot zitten, een pot met sterke alcohol en lange rietjes.

Iedereen lijkt wel inkopen te doen en terug te willen naar de compound, het dorpje. Bij de bank zitten,staan en hangen mensen in lange wachtrijen. Dit kost je makkelijk een halve dag voor je wat geld hebt. 

In Amecet wordt op 1e kerstdag een kerstmaaltijd gehouden. Els heeft een kalkoen gekocht. Maar wie met hem nu slachten? Gelukkig is er Simon, de Oegandese rechterhand van Els, iemand die alles en iedereen kent, alles schijnt te weten van Oeganda en dus ook een kalkoen kan slachten.

De kalkoen wordt naar buiten gebracht. De Oegandezzeen lachen en hebben lol. Op afstand staan de muzungu's (de blanken) en kijken nieuwsgierig toe, een beetje bang, met camera, ooohh wat zielig...Een Oegandees kind gaat bijna op de kalkoen zitten. dat is  nu ook weer niet nodig, respect voor die laatste minuten van dit beest.

Zo komt de kalkoen aan haar einde. Iets wat heel gewoon is hier. De kinderen helpen plukken,de muzungu's staan , een beetje bleek om de neus, toe te kijken. Hier zie je de cultuurverschillen.

Die middag weet je tenminste waar je voedesel vandaan komt en is het geen anonieme diepvrieskip uit de vriesschappen van een of andere supermarkt.

Er wordt gelachen en geplukt... het is feest: kerstfeest in Oeganda!

De kalkoen zal daar ongetwijfeld een andere mening op na hebben gehouden...

Wij hebben gemeend om een nieuw item toe te voegen op deze site, waarin medewerkers en ex medewerkers hun verhaal en alle opgedane ervaringen op kunnen schrijven, om deze te delen met de bezoekers van deze site.

Wij hopen dat jullie mooie en misschien ook ontroerende verhalen te vertellen hebben. Verhalen die ons betrokken houden. Verhalen die wellicht iets laten zien van het mooie en goede werk dat er gebeurt binnen Amecet. Al die vrijwilligers die een fantastische bijdrage leveren en de huizen op die manier mede draaiend houden. Wij (bestuur Stichting de Figurant) hopen dan ook dat velen van deze mogelijkheid gebruik gaan maken om hun verhalen hier neer te zetten.

Cor

Hier kun je de belevenissen en verhalen van de medewerkers volgen uit Oeganda.