De Figurant

Bijna elke dag regent het wel, en dan niet zomaar regen, nee, stortbuien!!! gelukkig is het meestal in de avond of nacht en hebben we overdag een heerlijk zonnetje! Nu zijn er rondom Soroti en ten noorden van Soroti veel moerassen en kleine meertjes. Die schijnen allemaal in verbinding te staan met elkaar en lopen af naar het Victoria meer. De heftige regenval heeft voor overstromingen in het noorden gezorgd, de weg naar Katakwi en ook naar Amuria (voor de bekenden!) is op verschillende plaatsen overstroomd.

In het meer vlak naast Soroti is nu een drijvend eilandje op drift geslagen en tegen de brug van de hoofdweg van Soroti richting Kampala gesmakt. Er was daar een huisje waarin de pompen zaten die al het water uit het meer voor Soroti pompen. Dat huisje is onder de brug geduwd en de pompen zijn kapot. Dat betekent al meer dan 5 dagen geen water in heel Soroti! De rijen bij de plaatselijke "boreholes"zijn lang. We zijn dankbaar dat het zoveel regent, want wij kunnen nu het regenwater gebruiken, dat we opvangen via goten in tanks. Ze zijn er mee bezig, er wordt een pomp gemaakt, de weg is afgesloten voor verkeer, omdat de brug beschadigt is en iedereen moet nu 1,5 uur omrijden over de enige oude weg die ons verbindt met Kampala.

We zijn dankbaar voor het regenwater, want met een luierwas van 15 kinderen heb je wel water nodig!!!!

Beste mensen,   Geloof het of niet maar we hadden vanmorgen voor Ugandeese begrippen een koude en natte start van de dag. Nog niet eerder heb ik hier de keukenramen beslagen gezien tijdens het koken van de eieren en het theewater. Lira road biedt dan een andere aanblik, truien, winterjassen, alles wat enigzins warmte geeft wordt aangetrokken, het was ten slotte ook maar net 18 graden. Inmiddels loopt het zweet weer over mijn rug, ondanks dat ik binnen zit en aan de schaduwkant van het huis.   Alweer een week voorbij sinds de laatste mail. De mail van vorige week was nauwelijks verzonden of de polite kwam vorige week vrijdag met de volgende vondeling. David, gevonden op de markt van Katakwi, een klein plaatsje zo'n 45 km van Soroti. Ook zijn moeder was snel gevonden maar voorlopig ligt de kleine lekker in zijn eigen bed omringt door vele aunty's. Joke en ik beginnen aardig aan elkaar te wennen en inmiddels zijn onze  werkzaamheden  volledig op elkaar afgestemd. Joke zet iedere dag de medecijnen uit, heeft zicht ontpopt tot een uitstekende tailor. We proberen ieder schooldag zo rond 16.15 uur met een kop koffie of thee op de veranda te zitten en het thuiskomende spul te begroeten. Soms blijft het bij een groet, maar vaak ook schuiven ze na enige tijd een stoel bij en hebben soms een verhaal. Uit de openstaande ramen klinkt dan al snel een reeds grijs gedraaide cd met hun favoriete muziek. Je muziek te hard zetten is m.i. hier nog niemand gelukt. Het is ook Joke die vaak  de dames in bed en onder de klamboe stopt en het licht voor de eerste keer uit doet, ik doe dat inderdaad vaak voor de tweede keer! Fijn is dat ene uncle Theo lampjes van Ikea meegenomen heeft die op zonne-energie werken!  Die dingen geven lang en behoorlijk licht. Inmiddels ben ik ook de competitie aangegaan dat ze hun slaapkamer opruimen. Alles wat ik op de grond vindt en opraap bied ik te koop aan via een doos waar for sale op staat. Straks loop ik de kamers nog eens op en hang alle kleding aan de lijn die ik niet netjes op gevouwen vindt. Klinkt mogelijk wat streng maar van oudsher zijn deze kinderen de omgeving van een hut gewend en daat kun je echt alles in de wijde omgeving uitspugen of weggooien. Binnen de kortste keren lopen de kakkerlakken in grote getale door de slaapkamers. De relatie met de tieners is goed en we genieten volop van hen en ik durf te zeggen zij van ons. Net zoals iedere tiener hebben ze hun nukken maar daar weten we aardig mee om te gaan en vaak weten we, hun soms irritante gedrag om te buigen in een glimlach. Respect voor hun problemen en zorgen, aandacht en humor zijn daarbij onontbeerlijk. We realiseren ons nu al dat we dit spul weer gaan missen! Zaterdag de ingezakte toplaag van de watertanks aangevuld met cement. Doordat het water daar bleef staan groeien er planten in maar is het ook een mooie poel voor malariamuggen. Helaas zorgde een tropische regenbui ervoor dat anderhalf uur werk in 30 minuten weg spoelde. Inmiddels zijn er kg cement weggestreken en zijn er vele beschadigen in muur en veranda hersteld. Zondag natuurlijk de kerkdienst bezocht. Iedere keer is het indrukwekkend om te zien hoeveel energie daar los komt. De preek van de voorganger ging over het aangaan van uitdagingen. Abraham verliet zijn land, liet zekerheden los en ging daarheen waar God hem wilde hebben. Geen onbekend gegeven voor mensen die betrokken zijn bij het werk van YWAM. Gelukkig ontdekte Joke dat de vrouw van Abraham, Sara behoorlijk wat ouder was dan wij nu zijn, dat geeft nog even de tijd. Maandag is Joke mee geweest naar de gevannenis om suiker, zeep en bakmeel te brengen aan de vrouwen die daar met hun kinderen gevangen zitten. je mag je kind in de gevangenis bij je houden tot het twee jaar is. Joke ontmoette daar een vrouw die haar huis in brand gestoken heeft en daarvoor vijf jaar moet zitten. Indrukwekkend zei Joke bij terugkomt en niet voor herhaling vatbaar. Ieder jaar beleef je wel iets bijzonder en tot nu toe is dat het volgende...........je repareert de veranda en zit tussen de afrikanen! Ja echt, die worden hier ruim een meter hoog! Gat gehakt, rotte stenen en cementlaag eruit en nieuwe beton er in. Het was het laatste karwei en na het afspoelen van mijn gereedshap het opgeborgen in de store. Er kriebelde wat in mijn linkerbroekspijp en ik dacht dat zijn mieren, die liepen er voldoende toen ik daar werkte. Beetje gerommeld aan mijn broekspijp en het kriebelde meer en meer. Toen maar wat steviger gerommeld en he mijn broekspijp kleurde een beetje groen. Toen maar voorzichtig naar de slaapkamer gelopen en ja hoor, geen mieren maar een caterpillar! Inmiddels weet ik nu dat je er dan direct parafine op die plekken moest smeren maar toen nog niet. Geen rode plekken of jeuk die avond. Ik kan u vertellen dat de jeuk stopte op donderdagmiddag. Pijnlijk? dat niet maar behoorlijke uitslag en het gevoel alsof er twintig muggenbulten om toebeurten jeukten en dat dag en nacht en ruim twee dagen! Uiteindelijk maar eens naar Els gelopen en die had nog gratis tubes voor lo.a. uieruitslag en tegen tepelkloven!! Je snapt dat er sprake moet zijn van ondragelijke jeuk voordat Bernard met dat spul gaat smeren! Via de PZC site nog contact gehad met Jo-Annes de Bat, wethouder van de gemeente Goes die met een delegatie in Kamuli verblijft. Op de koffie komen in Soroti  paste niet in zijn planning. Jo-Annes sprak in zijn berichten over een planning, heb hem aangemoedigt dit voor te leggen aan zijn Ugandese gastheren want die hebben iets andere in hun bezit nl. de TIJD. Woendag de gehele dag en nacht zonder power gezeten, ergens is er dan een stop gesprongen in een transformaterhuisje volgens Ton. Bellen maar naar de energiemaatschappij en ja hoor in de loop van de dag is de power terug! Gisteren zijn we samen op de fiets naar de school geweest en het huis van Simon en de nieuwe plot van Els bezocht. Wat een zes sterren omgeving om daar te wonen! Nu nog even water en power daar naar toe brengen en het is een ideale woonomgeving. Ondanks smeren is een half uur fietsen goed voor een roodbruin gekleurde huid. Joke kreeg die dag ook nog gezelschap toen ze op de veranda voor ons huis zat. Een enigzins verdwaalde lizzard probeerde onze tuin de ontvluchten door het hek van gaas. Dat lukte niet direct dus rende hij wat heen en weer langs het hek, dus een meter of drie van Joke vandaan. Het beestje klom uiteindelijk via het gaas omhoog en dook bij de buren de tuin in. O, ja hij of zij was ruim 80 cm lang en woog wel een paar kg.   Terugkomen naar Nederland? we weten nog niet of het weer net zo spannend wordt als drie jaar geleden maar de floods zijn er weer. hte water in de meren en moerassen gaat alweer aardig hoog staan en er zijn in de (wijde) omgeving van Soroti al weer wat bruggen weggeslagen en wegen beschadigt. Maar daar denken we nog niet aan, eerst nog een volle week hier en dan nog vier dagen vakantievieren in Entebbe guesthouse.   Wonderlijk, hoe we genieten en wat een voorrecht om vier weken deel te mogen zijn van dit indrukwekkende land en leefgemeenschap.   Sorry, Jaap voor de werktijd die het lezen van deze mails kost, schrijf bij mij maar wat extra leeftijdverlof af.   Met een erg vriendelijk groet, uit een warm en zonovergoten Soroti!   Joke en Bernard

Wat is er aan de hand in Soroti?

 Afgelopen maandag werden we opgeschrikt door de politie die met een pasgeboren baby aan de deur stond. Hij was geboren in de bosjes en zelfs aan de placenta naakt achter gelaten. Een prachtig klein jochie, dat wat wonden had, en koud was, maar verder was hij o.k. Iedereen sprak erover, stond zelfs in de plaatselijke krant en de New Vision! De moeder was dezelfde dag al gevonden, de plaatselijke autoriteiten schakelden de vrouwen in en ja hoor, diezelfde middag zat de moeder in de politiecel.  We hebben met haar gesproken, ze kon eigenlijk geen antwoord geven op de vraag waarom ze het zo gedaan had. De oma kwam twee dagen later en was ook erg geschokt, zij heeft beloofd om voor de baby te gaan zorgen. Daar waren we wel blij mee, Moses (hij had een heel toepasselijke naam gekregen) heeft in elk geval een familie waar hij welkom is!

Nu, afgelopen vrijdag, ik zat in ons kantoortje te werken toen ik werd geroepen. Kom snel een baby gevonden. Ik kwam naar de veranda en zag daar een paar mannen met een baby, ze vertelden dat ze de baby die morgen in de bosjes hadden gevonden en direct naar ons waren gekomen! Ik keek naar de baby en schrok, de baby was verbrand door de zon, de ademhaling was moeilijk en hij was uitgedroogd. Ik zei tegen de mannen dat ze naar de politie moesten gaan om  raport uit te brengen waarna ik direct met de baby naar de kliniek naast ons ben gegaan. Ik mocht gelijk doorlopen en de dokter onderzocht de baby, hij  had erg slechte longen en moest aan een infuus en had medicijnen nodig via het infuus, hij moest ook aan ons zuurstof apparaat. Na twee uur infuus en zuurstof ben ik met hem terug gegaan naar de dokter en  was hij inmiddels veel rustiger, hij had ook al zelf gedronken.

We hebben hem David genoemd en ook zijn moeder is diezelfde dag gevonden, weer met de hulp van de vrouwen in de buurt. Ook zij zit nu in een politie cel.

Het is tragisch, twee prachtige jongetjes die niet gewenst zijn. In de afgelopen jaren is het een paar keer voorgekomen, maar nu, twee keer in een week. Het is “the talk of the town”. Vanmiddag kwam de radio langs om te horen of het tweede kindje nog in leven was! Onze baby populatie staat nu op negen babies, veel flesjes, luiers en spuugdoekjes!!!

We hebben voor beide jochies gebeden en hen verzekerd dat ze welkom zijn in ons huis!

Beste mensen,

Geen water uit de kraan vanmorgen dus wassen bij de regentanks.

Dit betekende voor uncle Bernard de honden wat vroeger in hun hok dirigeren en zo konden de dames met een teiltje naar buiten om water en weer met hun teiltje naar de douche om zich te wassen.Vanmorgen een chapati, een soort pannekoek die overgebleven was van gisterenavond, met een ei bij het onbijt en zo weer naar school met de bus. Zo rond 7.30 uur is het stil in huis.

Al vroeg vanmorgen een telefoontje van Els, er is nog één pomp in Soroti met diesel dus snel gaan tanken. Dus alle drie de voertuigen van Amecet naar die ene pomp net iets buiten Soroti. Net op tijd want achter ons werd het behoorlijk. wat drukker.Simon, de co leader is goud waard voor deze organisatie want die weet alles en het alles en iedereen hier. Wist dus ook al dat er problemen waren met de diesel.

Joke en ik hebben een redelijk intensieve week achter de rug. Maandag aan het eind van de middag is er een team langsgeweest om een vervolg te geven aan een ontmoetings week met de kinderen van een paar weken geleden. Voor alle kinderen die betrokken zijn bij Amecet is er een week geweest waarbij met zang, verhalen, spel, groepsgesprekken enz.

tijd geweest is om

alle traumatische ervaringen uit het verleden meer een plaatsje te geven. HIV besmet zijn heeft je vroeger behoorlijk buiten de maatschappij en je familie gezet met alle pijn vandien.

Dinsdag zijn we met Els en Simon naar vier jongens geweest die in diverse dorpen wonen in het NO van Oeganda, De regen waar ik eerder over schreef heeft tot gevolg dat het water in de moerassen erg hoog staat en paden vaak niet of erg moelijk begaanbaar zijn. Op een geven moment moesten we een redelijkstevig stroompje over steken met de auto, we vroegen een jongen door het water te lopen en toen het water niet boven zijn knieen kwam, tenminste waar hij liep durfden we het aan. Als dank voor bewezen diensten kreeg hij een snoepje van Els en we kwamen goed en droog aan de overkant. Het blijft indrukwekkend om te zien hoe de mensen op het platteland van Oeganda leven. En het is niet te beschrijven en probeer je het dan kun je, je daar geen voorstelling van maken. Bij alle vier de jongens geinformeerd naar hun gezondheid, wat levensmiddelen achter gelaten en zo rond 16.00 uur waren we weer in Soroti.

Noah is bij zijn zus gebleven, hij bleek inmiddels de juiste medicijnen te gebruiken en was hard nodig om samen met zijn zus de compoud te runnen. Zou je Noah meenemen naar Amun dan volg je, je eigen zorgzaamheid maar daarmee help je Noah en zijn zus en familie niet echt. Alle vier de families hebben vier sinaasappel bomen gekregen

Die dindag nog een bijzonder verhaal..... In Nederland hebben we een gezegde dat het bepalend kan zijn waar je wieg heeft gestaan.

Dinsdagmorgen werd er in Aninapakin een baby gebracht door de politie die gevonden was door een vrouw in de bosjes iets buiten Soroti. Een jongentje nog verbonden aan de placenta! Op zich al een wonder dat de honden of ander gedierte hem nog niet gevonden had, dat zou zijn dood zijn geweest! Mozes een gezonde jongen met voldoende gewicht en met een schram op zijn neus, vanwege de harde landing op onze aardbol, hij ligt nu goed en liefdevol verzorgt in een bed in Aninapakin. Je ziet dat de lokale autoriteiten Amecet weten te vinden als het nodig is!

Gisteren hoorde ik dat de moeder is gevonden, haar wacht een celstraf van enkele jaren en ze was inmiddels goed gemept door haar zusters die boos op haar waren!

Een ander verhaal wat raakt is het volgende, hier van een verkorte versie. Tijdens het gaan naar de markt kwamen Esther en ik een vrouw tegen op straat met een blozende peuter. Het was er een van een tweeling bleek. Haar zus had het syndroom van Down en dronk te langzaam en dus dronk zij niet goed, Els heeft toen haar zus in huis genomen zodat de vrouw meer tijd en energie aan haar dochter met het syndroom van Down kon schenken. (had ze het Down meisje in huis genomen dan was de kans erg groot dat moeder het kind niet meer had

opgehaald)) Enkele dagen later kwam de moeder in Anapakin met de overleden baby met het syndroom van Down en haar gezonde dochter haalde zij op. Je slikt dan toch even als je dan nu moeders ziet lopen met de gezonde peuter!

Waar werken wij nu bij en voor?

Amecet is een verzamelnaam voor een aantal activiteiten in Soroti en is een onderdeel van YWAM. (Voor meer info over YWAM zie de site van deze wereldwijde club)

1e Aninapakin, een tijdelijk huis voor babys en kleine kinderen die na verloop van tijd weer naar hun familie terug gaan.

2e Amun, een huis voor grotere kinderen/tieners die HIV positief zijn, Aids remmers slikken en die na verloop van tijd hun plaats weer gaan innemen in de maatschappij en spoort blijven ontvangen zolag dat nodig is.

3e ambulante ondersteuning van, meestal Oma,s in de dorpen, altijd met spullen zoals muskietennetten, en materialen om in je levensonderhoud te kunnen voorzien, ondersteuning van moeders en kinderen in het ziekenhuis van Soroti door daar wekelijks op bezoek te gaan en ondersteuning van moeders met baby's in de gevangenis van Soroti ook door daar wekelijks op bezoek te gaan.

Verder zijn er nog twee scholen die een stevige support van Amecet ontvangen. O.a. door het laten rijden van een specila schoolbus die het mogelijk maakt voor kinderen die veraf wonen ook naar school te kunnen gaan.

Amecet kan al die dingen doen door stevige support van Stichting te Figurant in Goes,

Deze week is er een speciaal project begonnen met gelden vanuit een actie vanuit EO metterdaad. Simon en Elias, voor die laatste is het eigelijk een onderdeel van zijn studie social work, zijn begonnen met het kopen van o.a. stieren, koeien en ploegen om die aan families te kunnen geven zodat ook zij weer kunnen voorzien in hun levensonderhoud.

Joke en ik maken het goed, we hebben gisteren uitgebreid met Anne gesproken via de skyp, over zijn ervaringen over het werken in een ander land. Ervaringen die we als echtpaar kunen delen. Je bent hier tijdelijk, hoort en ziet veel en af en je ervaart dingen op een verschillende manier of je reageert daar verschillend op.

Voor Anne en Geke erg fijn dat ze een vader en moeder hebben die zich moeiteloos kunnen verplaatsen in de moeites die te werken en wonen in een andere cultuur met zich meebrengt

Genoeg geschreven, de temperatuur loopt weer langzaan naar de 30 graden en ondanks dat koelt de koffie weer af!

Een hartelijke groet van een nog steeds enthousiast echtpaar uit de binnenlanden van Oeganda!

Joke en Bernard

ps

Ons brood heeft na veertien dagen weer gelijke sneden.....waarschijnlijk hebben ze in Mbale de broodsnijmachine gerepareerd!!!!

Hallo allemaal,Inmiddels is het alweer een tijdje geleden dat ik een weblog heb geplaatst en in de tussentijd is er een hoop gebeurd.Vorige week woensdag is er een nieuw kindje gebracht 'Rukia'.Haar vader kwam haar hier brengen, nadat hij van Amecet had gehoord van mensen die hier werken.Rukia was ernstig ondervoed. Ze is acht maanden oud en weegt maar 3 kilo.Haar moeder is een maand na de geboorte van Rukia overleden aan kanker en de oma had aangeboden om voor Rukia te zorgen.Omdat de vader een drukke baan heeft en nog 2 andere kinderen, kon hij niet ook nog voor een baby zorgen.Uiteindelijk is Rukia naar haar oma gegaan en haar vader zegt haar regelmatig opgezocht te hebben.Hij gaf de oma dan geld om eten voor Rukia te kunnen kopen.Het is een tijd goed gegaan en de laatste keer zag ze er zo slecht uit, dat hij haar weg heeft gehaald bij de oma.Uiteindelijk bleek ook dat de oma het geld voor Rukia in haar eigen marktkraam heeft gestopt!Inmiddels gaat het goed met Rukia!Ze huilde erg veel in het begin en dat was niet alleen van de honger, maar ook van eenzaamheid.Ze heeft veel liefde en warmte nodig en wij proberen haar dat zoveel mogelijk te geven.Polly heeft inmiddels haar tweede chemo gehad en naar omstandigheden gaat het eigenlijk heel goed met haar.Ze is wel veel moe en heeft weinig energie, maar ze speelt nog wel met de andere kinderen en lacht nog veel!Morgen gaat ze voor de 3e chemo en volgens een verpleegkundige hier gaan ze zich na een 3e vaak slechter voelen.We blijven hopen en bidden voor Polly dat dat bij haar niet het geval is!Ook is er een ander meisje gebracht 'Rose'.Rose is een meisje van een tweeling en samen hebben ze hier al na de geboorte een aantal maanden gezeten.Uiteindelijk konden ze weer terug naar de moeder en alles ging goed.Vorige week kwam de moeder om Betty (het andere meisje) te brengen, want ze at niet goed enz. Uiteindelijk blijkt dat ze meer van Rose houdt dan van Betty, omdat Betty een meisje is met het syndroom van down.Ik weet niet het hele verhaal, maar uiteindelijk is besloten om Rose voor 2 weken hier te houden, zodat de moeder haar aandacht alleen kan en hoeft te geven aan Betty.Ik denk alleen niet dat het gaat werken, want als Rose over 2 weken weer terug is zal het waarschijnlijk gewoon weer gaan zoals het ging.Afgelopen week is er een meisje hier overleden 'Rehema' Ze staat ook nog op een aantal foto's volgens mij.Rehema was een ontzettend leuk en vrolijk kind wat altijd over de veranda kroop en vaak ook even op schoot kwam zitten.Afgelopen zondag kreeg ze hoge koorts en ben ik haar op malaria gaan testen.Helaas had ze malaria en de koorts wilde niet meer zakken.Ze kreeg medicijnen voor de malaria, maar spuugte alles meteen weer uit.Zo hield ze ook geen vocht vast.Ook had Rehema 2 hartkleppen die niet goed werkten en een hoge bloeddruk, dus vroeg of laat zou dat haar fataal worden.Nu was haar tijd en voor haar is het goed. Ze heeft het nu veel beter.Ik vond het wel even heel moeilijk om te zien enz, maar ik heb er wel vrede mee, want het is echt veel beter voor haar.We hebben haar diezelfde dag nog naar de ouders terug gebracht en Els heeft daar nog het een en ander over Rehema verteld.Uiteindelijk zijn wij weg gegaan en hebben de ouders haar begraven.Ik moet nu echt gaan stoppen, anders wordt het nog een heel boekwerk.Thanks again voor alle lieve en leuke reacties!!!

De plaatselijke fanfare had al vaker de aandacht getrokken van onze onderwijzeressen, waarvan er immers 2 een blaasinstrument bespelen.

Bij de triomftochten van de geslaagden, op de laatste schooldag, traden ze op in de stoet.In het plaatselijke park, dwz een groot open grasveld met hier en daar een boom, zijn ze bijna iedere avond aan het repeteren bij de grote mangoboom. Elsbeth en Joke hebben contact gelegd en de jongens wilden hen wel eens horen. Op dinsdagavond met de instrumenten er naar toe, wij ook mee.De jongens lezen geen van allen noten. Ze spelen op het gehoor. Elsbeth had nog een eenvoudig muziekboek meegenomen, maar de interesse was matig.

De leider , die even later kwam, speelde een thema voor en onze juffen en de eigen muzikanten speelden daarna de mars mee. Het was leuk hoor, zo in het avondlijke park. Het verschil tussen de nederlandse blinkende instrumenten en het doffe koper van de Sorotifanfare viel op in het late zonlicht. We zaten in het gras en luisterden tot Els ons kwam halen.

Bij Simon thuisgeweest om zijn tuin te bekijken.Nu dat was de moeite waard.Een grote oppervlakte met zwaar beladen sinaasappelbomen. Grote navelsinaasappels, nog niet rijp, maar de takken buigen al behoorlijk. Verder mais, casave en zoete aardappels. Het loof van de zoete aardappel ziet er heel anders uit, maar de aardappels worden wel in kleine bergjes gekweekt, net als onze aardappels. Er liepen verschillende kippen met kuikentjes, de varkens waren net verkocht. 'sMorgens voor hij in Amecet begint heeft Simon al heel wat gedaan in de tuin. Vaak is hij 'savonds ook weg voor Amecet. Josephine, zijn vrouw, werkt ook bij Amecet en staat daarna op de markt.

Twee oudere neefjes zijn thuis om  de kinderen op te vangen (2 kleuterschool en 1 lagere school)

Er loopt en sollicitatieprocedure voor 3 nieuwe verzorgsters. Er zijn heel veel aanmeldingen. Werken in Amecet is aantrekkelijk: 8 urige diensten,(andere banen 12-urige werkdag),1 vrije dag/ week (bij de supermarkt e.d. geen vrije dag),goede kost en inwoning. Er zijn ongeveer 12 uitgenodigd voor een gesprek. Ongehuwde vrouwen die intern komen wonen en dus ook avonddiensten kunnen doen. De geselecteerden hebben een dag en een tijd gekregen dat ze verwacht worden. Verbazend:Een komt 2 uur later, van een ander hoor je niets, anderen komen een dag later of 'smiddags, terwijl de morgen afgesproken was. Bij ons zou je baan toch direct verkeken zijn. Hier krijgen ze een reprimande van Els en een nieuwe afspraak. Als Simon soms beschikbaar is (omdat een ander niet kwam) kan het gesprek  alsnog doorgaan. Bijna niemand was op tijd, wel was ieder keurig gekleed, maar ook niet ieder had de gevraagde papieren (brief LOC.1 en brief pastor of kerkleider). Maar dan mag je ze een dag later komen brengen.

Drie dames zijn door de selectie gekomen en werken nu mee. Er heerst een zeker perfectionisme in huis, om het de nieuwe goed te leren.

Ze doen wel hun best maar komen zomaar om half acht voor de nachtdienst die om 6 uur begint. De B-dienst is er dan nog wel tot 9 uur,maar het is ook spitsuur: de maaltijd, "singing time", "potty time", uitkleden, wassen, in nachthemdjes film kijken of voorlezen. Medicijntijd, beker warme melk, en dan wordt ieder kind  naar bed gebracht,met ieder apart een avondgebedje, het muskietennet naar beneden en sommigen moet je nog even bij blijven tot ze wegdommelen (verlatingsangst) , terwijl ondertussen ook de voedingstijden van de kleine en zieke baby's doorgaan. Ook hebben we nu een 18-jarige zieke (Anthony) uit het andere huis. Hij logeert tijdelijk hier omdat we hier het zuurstofapparaat en andere  medische spullen hebben.

Er wordt vooruitgang geboekt. Julius kan staan met zijn benen iets wijd en zijn armen als vleugels en een triomfantelijk gezicht erbij van "kijk mij eens" De eerste keren overkwam het hem meer en schrok hij als hij merkte dat hij niemand vast had. Nu oefent hij steeds,maar de klad komt erin omdat ze hem dan iets(banaan) voorhouden wat hij wil pakken. Dan verliest hij het evenwicht en gaat weer op handen en voeten verder.

Patrick wappert vrolijk door de dag. De tuinman duwt hem op het fietsje, hij helpt de plantjes water gieten. Patrick begroet je blij en duikt met zijn hoofd in je rok als hij je ziet. Maar hij kan ook op zo'n  klagelijke manier "auntie"(tante) roepen dat je daaraan al weet dat we naar de badkamer gaan.

Daar aangekomen wordt eerst het toilet doorgespoeld (1 van de hoogtepunten)Aan het kruis van zijn broek zie ik dat de reden van dit uitstapje al gepasseerd is.Ik ben erbij om de broek uit te trekken en dan heeft hij zelf een opstapbankje om op de wc te klimmen. Hij houdt zich stevig vast aan de rand en kan nog meer plassen, keurig in de pot. Heeft ook even geduurd voor hij goed kon richten en nog is het vaak meer geluk. Weer doorspoelen, maar dat doet de wc niet zo gauw. De spoelbak is nog lang niet vol. Dit is moeilijk te accepteren.Maar dan komt het volgende hoogtepunt: het handen wassen. Bankje naar de wasbak en de kraan open en dan met zeep onder de kraan.Ik kan rustig even droge broeken gaan zoeken, Patrick is nog lang niet klaar.

James knapt zienderogen op.Hij wordt sterker, drinkt meestal zelf, en heeft naar mij gelachen! De voedingssonde en de infuusnaald zijn eruit. Het is vervelend dat hij nog steeds wat koorts houdt.Maar het is zo'n heel ander kind nu!

David, roepnaam Daudy, is afgelopen zaterdag geboren en direct (in doeken gewikkeld) bij ons gebracht. 5^e kindje, erg snelle bevalling thuis, (kliniek was gepland)en nabloeding die niet onder controle was te krijgen. Moeder is overleden, Daudy heeft nog geen voedsel gehad. Een grote familie komt hem brengen, ooms(militairen) en tantes, in 2 eigen auto's.

2650 gr. De navelstreng wordt behandeld, hij wordt gewassen en krijgt mooie babykleertjes aan. Op maandag komt zijn eigen vader hem bezoeken. Een belangrijke militair met bodyguard, sjieke auto met legerembleem, die druk was met een UN-missie in Ivoorkust, maar nu voor het overlijden van zijn vrouw toch verlof heeft. Hij ziet zijn zoon, een mooi kind en wil gelijk maar even achter tbc-vaccinatie aan. Dat moet voor 12 uur in het ziekenhuis, maar dit is duidelijk een belangrijk man die niet tegengehouden wordt door zulke regels.Josephine met Daudy en vader,ooms en body-guard naar het Soroti hospital.

De moeder van Rose en Betty komt iedere zaterdag langs met de tweeling. Dan worden ze gewogen, er wordt gevraagd hoe het gaat en ze krijgt akuma,suiker en zeep mee.Ze zorgt goed voor de kinderen. Dan gaat ze weer: Rose op de rug, Betty op haar arm.

Judith is een dikkertje geworden. Te dik zouden ze in nederland op het bureautje zeggen.Maar hier gaat flink suiker in de pap en in de melk. Bij de eerstvolgende diarreeziekte kan wat reserve geen kwaad.

Tijdens het douchen zag ik een kleine pad in de badkamer, wanhopig op zoek naar de uitgang. De deur zat op de knip en de kier daaronder was te smal voor het padje.Ik begreep niet hoe hij zo schromelijk verdwaald kon zijn, om hier vruchteloos op de kille tegels rond te springen. Om hem  te helpen, pakte ik hem, toen ik klaar was, voorzichtig in mijn handen, zonder te knijpen. Ik voelde de kleine kriebelpootjes zich krachtig afzetten in mijn hand. Uit  het raam van de gang liet ik hem in het gras springen. Zie ik een paar dagen later weer zo'n padje in de badkamer, het leek wel dezelfde, maar padden lijken op elkaar. Zelfde procedure na afloop weer in het gras.

Volgende dag,kijk ik goed rond en ja hoor, het is beslist hetzelfde padje dat in de hoek van de badkamer op me zit te wachten. Een raadsel hoe hij hier binnenkomt. Alleen het vliegenraampje boven mijn hoofd staat iets open. Zou hij langs de muur omhoogklimmen en geregeld dezelfde route nemen? En ben ik onderdeel van zijn route? Ik weet het niet, maar houdt het raampje nu goed dicht en  ben tot op heden alleen in de douche.

Vrijdagmiddag gingen we op huisbezoek bij Lazaro, die 2 weken geleden was thuis gebracht.Els had toen het wipstoeltje, waarin hij een beetje rechtop zat om rond te kunnen kijken,cadeau gegeven. Ze had  gedemonsteerd hoe ze tegen Lazaro lachtte en praatte en hoe hij dan op haar reageerde. Ze had benadrukt dat hij buiten moest zijn, bij de andere kinderen.Laten zien hoe hij met zijn handjes dingetjes aanpakte en terugkeuvelde. Het was een gelukkig mannetje dat we toen afleverden.

We reden het rommelige erf op.De vele vuile kindertjes kwamen naar ons toe. De kleintjes dragen alleen een shirtje of een kieltje. Een 4-jarig jongentje had helemaal niets aan, alleen wat opgedroogde modder. Voor de temperatuur hoef je geen kleren aan, maar vanuit een soort schaamte wil een 4-jarige toch wel een kieltje aan. Lazaro was niet te zien. Moeder repte zich toen ze ons zag komen. Wij hoorden huilen vanuit de hut. Moeder wurmde Lazaro snel in het spijkerbroekje, wat uit Amecet kwam. Ik keek naar binnen.Het muskietennet hing ook in de hut, de lemen vloer was niet geveegd, netzomin als het erf.Lazaro huilde ontroostbaar. Zijn beentje leek hem pijn te doen. Weer gebroken? Zijn shirtje vol zwarte vlekken, vuile handjes en rouwrandjes aan de nageltjes. Hij reageerde niet op Rose of Janneke, die hun best deden hem te troosten en aan het lachen te krijgen. Hij moest geen van zijn anders zo favoriete bananenschuimpjes hebben. Hij bleef ontroostbaar.

Els begon vragen te stellen: waarom niet buiten, hoe vaak werd hij in bad gedaan? De mooie antwoorden van moeder werden geloochenstraft door het uitrlijk van Lazaro zelf. Het wipstoeltje stond bij wat rommel. Daar was in gepoept (en dus niet schoongemaakt.) Het is waar, iedere liter water moet bij een pomp verder weg gehaald worden. Maar er zijn toch grotere kinderen die ze om water kan sturen.

Nogmaals benadrukt dat Lazaro niet in de donkere hut moet liggen en dat we binnenkort weer op bezoek komen. Simon vertaalt alles.Beetje moedeloos weer op de terugweg. Er kunnen tenminste geen kinderen meer bijkomen (sterilisatie door bemideling Amecet) maar verder zal er nog een lange weg te gaan zijn.

De schoolvakanties zijn voorbij na 8 weken . Het is druk op de weg. Je ziet groepjes schooluniformen gaan, sommigen met een pullover, terwijl het hier 30 graden is.Engelse invloeden van vroeger.Ook weer fietsers met trommel en matras achterop.Wij hebben er drie die voor het eerst naar de kleuterschool gaan. Schooluniform van een bruin ruitje met een donkerbruinkraagje en een klein dasje. De jongens ook een bruine broek erbij.Een rugzakje met drinken,een trommeltje en bij Patrick droge broeken.

Voor de eerste keer worden ze met de auto gebracht, de volgende dagen gaan ze om kwart over zeven met de schoolbus mee.Verschillende nieuwelingen komen met hun ouders binnendruppelen. De meesten met blinkend nieuwe schoenen  waar nog niet op gelopen is.Verlegen wat rondkijkend naar de ouderen die al met autobanden rennen of in de draaimolen zitten. Twee leerkrachten zijn er om ze op te vangen, twee anderen komen  te laat. De lokalen moeten nog schoongemaakt en de stoeltjes nog van de tafeltjes af.Er zijn wat werkzaamheden geweest, maar 1 plafond hangt nog naar beneden en het vegen had wel eerder kunnen beginnen dan juist nu, nu er nieuwe ouders komen.

Nadat Els duidelijk heeft gezegd hoe ze daarover denkt tegen het personeel (de scholen vallen ook onder de stichting) verlaten we stilzwijgend de reeds spelende kinderen.

Een telefoontje van de kinderbescherming. Of Els voor 1 nacht een meisje op wil vangen. We rijden gelijk langs het kantoor waar het kind van 7 jaar moe en hongerig op een bank ligt. Kwijtgeraakt in Soroti. Ze komt uit Moroto,kan ze zelf vertellen.Verstaat geen engels.Na enige formulieren gaat ze mee in de auto naar Amecet. Zou het voor 1 nacht zijn?

Vanavond met brussel airlines gebeld om de terugvlucht te bevestigen. Er is hier nog steeds zoveel waarover ik verwonderd of verbijsterd ben. Teveel om overal over te schrijven. Wat zal ik ze missen, die kleine handjes om mijn nek en aan m'n rokken. Ik verlang ernaar om jullie allemaal weer te zien, maar zal even moeten wennen aan de temperatuur in Nederland.

Tot ziens!

Kerstnachtdienst in Oeganda

Mijn zus Els had weer eens een wild idee: Zullen we morgenavond, op de 24e december een kerstnachtdienst organiseren? Ja…leek me wel wat. Ik was slechts een korte tijd bij haar en het werk op bezoek. Maar mij kreeg ze gelijk mee…

Aan de Oegandezen legden we uit wat de bedoeling was. Er waren nogal wat Nederlanders op werkbezoek en die kregen glimmende oogjes bij het idee, zo dat er ook wat kerstschittering was zonder dat er een kerstbal aan te pas kwam. De leiding van het Amun huis, waar de oudere kinderen zitten, twee “plots” verder, gingen ook mee met het idee. En zo kreeg Soroti haar eerste kerstnachtdienst.

Geen sneeuw of ijzel, maar een warme tropische avond. Om 21.30 uur werd de veranda in orde gebracht: snoeren met lichtjes werden opgehangen, kaarsjes ontstoken en de securitylights gingen weer even uit. De honden moesten maar even langer in hun hok blijven, die komen toch ook niet in het kerstverhaal voor. Alle stoelen werden in een grote kring gezet. De kleine kinderen, baby’s lieten we slapen, je moet altijd voorzichtig zijn met het wekken van kerstkinderen, laat ze maar lekker slapen....

Om ons heen was er de tropennacht, het geluid van krekels, muggen, ergens ver weg een party met een te diepe bas. De kinderen van Amun kwamen als wijzen, compleet met waxinelichtje, in een rijtje aangelopen over de pikzwarte liraroad. Als geintje hield ik nog even de poort op het slot, er werd flink aan gerammeld. Ik dacht het idee van “Voor hen was geen plaats, in herberg of stal..”even spontaan te laten beleven, maar natuurlijk, ze waren meer dan welkom. Zo zaten we in een grote ovale kring en zongen de oude kerstliederen begeleid door trompet, dwarsfluit en gitaar.

Het aloude, bekende Lucas evangelie werd gelezen door Anthony. Met zijn heerlijke Oegandees-Engels accent hoor je altijd weer nieuwe aspecten in het kerstverhaal. Er werd een kerstverhaal verteld, een team van YWAM dat ook aanwezig was, bezong in 4 talen Gods liefde voor deze wereld. Het is en blijft toch een hele en internationale onderneming: zo'n reddingsplan voor de mensheid.  De Nederlanders zongen met elkaar  "Ere zij God", wat het goed doet onder de Oegandese sterrenhemel.

Els nam een baby'tje in haar armen en vertelde het verhaal van dit kind. Hij was James genaamd, en leek bijna als stand-in van Jezus te functioneren vannacht. Nee, niet echt, maar je wordt er wel extra bij bepaald als je zingt dat er een kindeke is geboren. James was die morgen door zijn familie gebracht. Drie dagen geleden was zijn moeder doodgebloed in haar kraambed en ook zijn tweelingbroertje. De oma had die morgen het woord gedaan, de vader had er versuft en verslagen bij gezeten. Hoezo kerstfeest??

Els vroeg of we allemaal in onze eigen taal, met onze eigen woorden en stilte wilden bidden voor dit prille en kwetsbare ventje van drie dagen oud. Voor de familie, de vader. Voor dit kind, voor zijn leven, voor vrijwaring van schuld en vloek. En even later steeg er een gebed op vanuit de kerstnachtdienst. Er werd gebeden, gedankt, geloofd. Ook de kinderen van Amun, die als geen ander weten hoe het is om zo in de wereld te staan, baden mee vanuit hun hele hart. Toen werd er weer gezongen van de lof aan God, de vredegroet van engelen voor ons aardbewoners in wie onze lieve Heer een welbehagen heeft. Er werd afgesloten met de zegen en toen waren er de flesjes frisdrank en de eigen gebakken koekjes door de oudere kinderen. Het was nog even prettig onrustig op die veranda in Soroti maar rond 00.45 uur was iedereen toch weer onder het laken en muggennet. Soroti had kennisgemaakt met haar eerste kerstnachtdienst

Ik zal deze nacht niet snel vergeten, één van de kerstnachtdiensten die me lang bij zal blijven! Toen ik in mijn bed lag dacht ik aan de kinderen die we die dag bezocht hadden in de villages, de dorpjes op het platteland. Vrede op aarde...ook voor hen. En net voordat ik in slaap viel hoorde ik in de verte James huilen. Hij had honger! Ja, er zat leven in het ventje en ook kerstkinderen moeten melk hebben...

Arme kalkoen...

Soroti maakt zich op voor kerst. Het is drukker in de stad. Op de markt is het een gedrang van jewelste. In de dorpjes zie je mannen rond de pot zitten, een pot met sterke alcohol en lange rietjes.

Iedereen lijkt wel inkopen te doen en terug te willen naar de compound, het dorpje. Bij de bank zitten,staan en hangen mensen in lange wachtrijen. Dit kost je makkelijk een halve dag voor je wat geld hebt. 

In Amecet wordt op 1e kerstdag een kerstmaaltijd gehouden. Els heeft een kalkoen gekocht. Maar wie met hem nu slachten? Gelukkig is er Simon, de Oegandese rechterhand van Els, iemand die alles en iedereen kent, alles schijnt te weten van Oeganda en dus ook een kalkoen kan slachten.

De kalkoen wordt naar buiten gebracht. De Oegandezzeen lachen en hebben lol. Op afstand staan de muzungu's (de blanken) en kijken nieuwsgierig toe, een beetje bang, met camera, ooohh wat zielig...Een Oegandees kind gaat bijna op de kalkoen zitten. dat is  nu ook weer niet nodig, respect voor die laatste minuten van dit beest.

Zo komt de kalkoen aan haar einde. Iets wat heel gewoon is hier. De kinderen helpen plukken,de muzungu's staan , een beetje bleek om de neus, toe te kijken. Hier zie je de cultuurverschillen.

Die middag weet je tenminste waar je voedesel vandaan komt en is het geen anonieme diepvrieskip uit de vriesschappen van een of andere supermarkt.

Er wordt gelachen en geplukt... het is feest: kerstfeest in Oeganda!

De kalkoen zal daar ongetwijfeld een andere mening op na hebben gehouden...

Wij hebben gemeend om een nieuw item toe te voegen op deze site, waarin medewerkers en ex medewerkers hun verhaal en alle opgedane ervaringen op kunnen schrijven, om deze te delen met de bezoekers van deze site.

Wij hopen dat jullie mooie en misschien ook ontroerende verhalen te vertellen hebben. Verhalen die ons betrokken houden. Verhalen die wellicht iets laten zien van het mooie en goede werk dat er gebeurt binnen Amecet. Al die vrijwilligers die een fantastische bijdrage leveren en de huizen op die manier mede draaiend houden. Wij (bestuur Stichting de Figurant) hopen dan ook dat velen van deze mogelijkheid gebruik gaan maken om hun verhalen hier neer te zetten.

Cor

Hier kun je de belevenissen en verhalen van de medewerkers volgen uit Oeganda.